Ελληνικό Εμβόλιο 18ος αιώνας

Πως 2 Έλληνες ιατροί από το Πανεπιστήμιο της Πάντοβα έθεσαν τις βάσεις ώστε ο άγγλος Edward Jenner να ανακαλύψει το εμβόλιο κατά της Ευλογιάς

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΤΙΜΟΝΗΣ (ΧΙΟΣ) καθηγητής της Ιατρικής της Πάντοβα

ΙΑΚΩΒΟΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ (ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ)  ΑΡΧΙΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Παρατήρησαν μανάδες που έπαιρναν το έκχυμα από τις φλύκταινες παιδιών που είχαν περάσει ευλογιά και το έτριβαν σε μια μικρή αμοιχή του δέρματος του δικού τους παιδιού και αυτό διεπιστώθη πως δημιουργούσε ανοσία. Αυτό το ανακοίνωσαν στην Βασιλική Ιατρική Ακαδημία του Λονδίνου και η ανακοίνωση αυτή έγινε η βάση για να ανακαλυφθεί το εμβόλιο της ευλογιάς από τον Dr.Eduard Jenner (1749-1823).

Επι Τουρκοκρατίας οι Έλληνες κρατούσαν τα σκήπτρα των επιστημών και των σχολείων της Ανατολικής Μεσογείου κι επιτεύχθηκαν θαυμαστά πονήματα.

Royal Society of London


Μάλιστα στην πρώτη Εγκυκλοπαίδια που γράφτηκε ποτέ, στην Γαλλία του 18ου αιώνα αναφέρεται στο λύμα εμβολιασμός τα ονόματα των δύο Ελλήνων ιατρών που παρατήρησαν επιστημονικά το φαινόμενο της ανοσίας με δαμαλισμό.

who1984

Οταν η ανθρωποτητα εξαλειψε τον ιο


Ο Εμμανουήλ Τιμόνης, γεννημένος στη Χίο, σπούδασε στην Ιατροφιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πάδοβας της Ιταλίας. Άσκησε την Ιατρική στην Κωνσταντινούπολη. Έγινε ιατρός της Υψηλής Πύλης και αρχίατρος του Σουλτάνου, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης της Αγγλίας. Ανακηρύχθηκε διδάκτωρ το 1703 και έγινε μέλος της Βασιλικής Ιατρικής Εταιρείας του Λονδίνου (Royal Society of London). Στις 27 Μαίου 1714, σε συνεδρία της Εταιρείας, παρουσιάσθηκαν οι παρατηρήσεις του Εμμανουήλ Τιμόνη περί της επιστημονικής μεθόδου του «ευλογιασμού», από τον φίλο του ιατρό John Woodward με τίτλο «Μία πραγματεία ή ιστορία της προλήψεως της ευλογιάς με εντομή ή ενοφθαλμισμό, όπως από καιρό εφαρμόζεται στην Κωνσταντινούπολη. Απόσπασμα της επιστολής του Εμμανουήλ Τιμόνη». Την ίδια χρονιά η εργασία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Βασιλικής Ιατρική Εταιρείας του Λονδίνου (Φιλοσοφικά Πρακτικά)


Ο Ιάκωβος Πυλαρινός, γεννημένος στο Ληξούρι της Κεφαλλονιάς κι έχοντας σπουδάσει στη Νομική και Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Πάδοβας , την ίδια χρονιά (1714) δημοσίευσε στο περιοδικό της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου (Φιλοσοφικά Πρακτικά), τη μελέτη του για τον «ευλογιασμό» με τίτλο “ Pylarinus, James. M. D. A new and safe method of procuring the small pox by transplantation, lately invented and drawn into use”. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιάκωβος Πυλαρινός αφού περιηγήθηκε την κυρίως Ελλάδα, Ρωσία, Μολδοβλαχία, Αίγυπτο και Μικρά Ασία, άσκησε την Ιατρική αφιλοκερδώς σε διάφορες περιοχές, διατελώντας μεταξύ άλλων προσωπικός ιατρός του ηγεμόνα της Σερβίας, του Βενετσιάνου στρατηγού Φραγκίσκου Μοροζίνη, του διοικητή της Κρήτης Ισμαήλ Πασά, των ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας, καθώς επίσης και αρχίατρος του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας. Τελικά εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Το 1715 δημοσίευσε στη Βενετία με την έγκριση της Ιεράς Εξετάσεως στη λατινική γλώσσα τη σημαντική μελέτη του για τον «ευλογιασμό» με τίτλο “Nova et tuta Variolas Excitandi per Transplantationem Methodus; Nuper inventa & in usum tracta…”, δηλ. «Νέα και ασφαλής μέθοδος αποφυγής της ευλογιάς δια μετεμφυτεύσεως, η οποία εφευρέθηκε προσφάτως και έχει τεθεί σε χρήση»

Ο Ιάκωβος Πυλαρινός περιγράφει με αξιοθαύμαστο τρόπο ότι παρατηρώντας μιά απλή Ελληνίδα χωρική κάπου στη Θεσσαλία, εντυπωσιάσθηκε από το γεγονός πώς τρίβοντας η γυναίκα αυτή τη πληγή κάποιου προβάτου προσβεβλημένου από ευλογιά, ενοφθάλμιζε κατόπιν τον γδαρμένο ιστό στο χέρι παιδιών, πού με αυτόν τον τρόπο αποκτούσαν ανοσία στο καταραμμένο νόσημα. Αναφέρει στη μελέτη του ότι είχε εφαρμόσει από το 1701 τον εμβολιασμό σε πειραματικό στάδιο σε παιδιά της Κωνσταντινούπολης. Και οι δύο Έλληνες πρωτοπόροι ιατροί σημειώνουν, ότι η μέθοδος του «ευλογιασμού» προήλθε από την Ασία και οι ντόπιοι πληθυσμοί κυρίως της Κιρκασίας και της Γεωργίας, τη χρησιμοποιούσαν για την προφύλαξη των παιδιών τους από τις παραμορφώσεις που προκαλούσε η νόσος.
Διαπιστώνεται λοιπόν ότι η συμβολή των Ελλήνων ιατρών Τιμόνη και Πυλαρινού, ως εισηγητών της πρώτης επιστημονικής εφαρμογής του εμβολιασμού για την καταπολέμηση της ευλογιάς, με την μέθοδο του «ευλογιασμού», στις αρχές του 18ου αιώνα, υπήρξε καθοριστική για την συστηματική αντιμετώπιση του νοσήματος της ευλογιάς.

Jenner Edward


Ο Edward Jenner αξιοποίησε τις εμπειρικές του παρατηρήσεις και αναμφίβολα είχε υπόψη του τις πρωτότυπες και νεωτερίζουσες εργασίες των Ελήνων ιατρών Τιμόνη και Πυλαρινού. Έτσι πέτυχε να επιλύσει ριζικά το πρόβλημα της ευλογιάς, και κατετάγη στη χορεία των Μεγάλων Ιατρών και Ευεργετών της Ανθρωπότητας. Εν τούτοις δεν υπάρχει καμμία γκραβούρα, χαλκογραφία, ή λιθογραφία πού να αναπαριστά το πορτραίτο του Ιάκωβου Πυλαρινού ή του Εμμανουήλ Τιμόνη ούτε αναφορές στο έργο τους

Η επάρατη νόσος της ευλογιάς πού εξαφανίστηκε επίσημα από την οικουμένη (WHO 1984), αποτελούσε κατά τον 18ο αιώνα μία εξαιρετικά σοβαρή ιογενή εξανθηματική νόσο της παιδικής ηλικίας, πολύ μεταδοτική, με υψηλά ποσοστά θνησιμότητας (10-30%), αλλά και σοβαρών επιπλοκών όπως τύφλωσης, λόγω της ιογενούς κερατίτιδας που προκαλούσε.
Σε όσα από τα παιδιά διασώζονταν, παρέμεναν δύσμορφα σημάδια-ουλές (ιδιαίτερα στο πρόσωπο), τα οποία τα συνόδευαν σε ολόκληρη τη ζωή τους (βλογιοκομμένος).
Η ανακάλυψη του δαμαλισμού, του εμβολιασμού δηλαδή εναντίον της ευλογιάς, έγινε το 1796 από τον Βρεττανό ιατρό Edward Jenner (1749-1823) (Εικ. 1), δίδοντάς του τον τίτλο του ευεργέτη της ανθρωπότητας. Η ανακάλυψη αυτή αποτέλεσε το πρώτο βήμα για την πρόοδο των εμβολιασμών.